Kemal ASLAN (patievreni.com)-
Onu yaz boyunca tanıyorum. Sabahları oturduğumuz masaya gelirdi hep. Bir arkadaşımla sürekli ilgilenirdi. Arkadaşımın sürekli ilgisini beklerdi. Üzerine çıkardı, kahvesini içmesini engellerdi. Sonunda üzerine biraz su atarak uzaklaşmasını sağlardık. Sonra ben Santo’ya uğramaz oldum. Ya da nadiren uğruyordum. Bazen sabahları Nebi hocayı beklerken ya da canım Chai Tea Latte (aromatik Hindistan çayı) içmek istediğinde oraya gidiyorum. Özellikle bol tarçınlı olması hoşuma gidiyor. Salep gibi geliyor. Boğazım ağrıdığında beni rahatlatıyor.
Böyle zamanlarda uğradığımda beni tanıdığında mı yoksa kapının en kenarındaki masaya oturduğumdan mı hemen masanın üzerine çıkıyor ve benim ona ilgi göstermemi bekliyor. Ben kedileri sever oldum. Üç yıl öncesine kadar böyle değildi. Kivi’nin payı büyük bunda. Alacalı bir kedi bir yaşında yok henüz. Hani birine “ben senin çocukluğunu bilirim” dersiniz ya bazı durumlarda üstünlük kurmak anlamında da. Ben ona üstünlük kurmak istemiyorum. Geçmişte olduğu gibi bu sefer benim üzerime atlamak istiyor. Bense o durumda kaçıyorum, onu uzaklaştırmaya çalışıyorum. Şimdilerde böyle durumu yaşamadık onunla. Zaten daha az uğruyorum Santo’ya haftada bir belki de.
Santo’da çalışan Isra adında 20’li yaşlarında genç bir kız vardı. Esmer, orta boya yakın, zayıf, siyah iri gözlü. Her daim güler yüzlü gelen gidenle ilgilenen biriydi. O yeni barista (kafelerde kahve çeşitleri sunan kişi) lardandı. Mesleğini iyi yapma kaygısını taşırdı. Ayak üstü zaman zaman sohbet ederdik. Sosyal ortamlardaki nezaketi bilir, hal -hatır sorardı. Çoğu insanda olmayan bir özellik. Hatta yorgun olduğumu fark ettiğinde “Bir durum mu var hocam” derdi. İnsan olmanın gerekliliklerini o genç yaşta öğrenmiş biriydi. Biriyle konuşsa da beni görünce mutlaka “nasılsınız” derdi. Size müşteri gibi değil, bir insan olarak davranırdı. Bu giderek zorlaşıyor haz kültürünün egemen olduğu, dürtülerin teşvik edildiği ortamlarda. Geçmiş zaman -hafızama yenilmiş olayım- bir sabah “bu kedinin adı var mı” diye sorunca “yok” dedi. “O zaman sen bir ad koy” dedim. Bir süre düşündü sonra “şımarık” dedi.
Gerçekten de sürekli ilgi bekleyen, sabırsız zaman zaman da empati yoksunu. Tam da sözlükteki anlamına uygun. Yerinde bir ad koydu Isra. Ona “bu kedinin artık isim annesi sensin” dedim. Kabullendiğini belirtilmek için hafifçe gülümsedi, hoşuna gitti bu sözüm. Aslında o sevgi dolu bir kız. Sadece insanlarla değil diğer canlılarla da ilgileniyordu. Onları günün farklı saatlerinde besliyordu. Dili geçmiş zamanda yazıyorum meğer o da yaklaşık bir ay önce ayrılmış. Ben sık uğramadığımdan geçen hafta öğrendim. İnsanın alıştığı birinin gitmesi bir boşluk yaratıyor. Gözleri arıyor o insanı; kısa süreli de olsa sohbet etmek için. İnsan alışıyor. Yazıyı oluştururken Ajda Pekkan’ın sevdiğim şarkısı geldi hatırıma. “Kimler geldi hayatımdan, kimler geçti…” Geç geçen ayrı yeri, izi oldu. Isra sevimliliği, insancıl yanı ve güler yüzüyle kalacak zihnimde.
O gittikten sonra Şımarık’ı da fazlaca göremiyorum. Belki de sürekli uğramadığımdan. Birkaç ayda daha da büyümüştür. İnsan böylesini de özlüyor, yaşanılanların güzelliği de buradan geliyor. Şimdi yazarken gülümsüyorum Şımarık ile ilgili anılar zihnimde canlanırken..