Kemal ASLAN (patievreni.com)-
Onu geçen hafta tanıdım. Daha önce gittiğimde yoktu. Dikkatimi çekmemesi mümkün değil. Çünkü Kivi ile benzerliği oldukça fazla. Onun da Kivi gibi tüyleri simsiyah, gözleri de yemyeşil. Üstelik onun gibi de dişi. İlaçlarımı yazdırmak için Bakırköy 042 nolu Aile hekimliğine gittiğimde sedyenin zerinde usluca oturuyordu. Dikkatimi çekti. Kivi gibi ürkek, huzursuz, tedirgin değildi. Odada gölge de vardı. Onu dikkatle izliyordu. Gölge ondan iri olmasına rağmen ondan çekinmediği belliydi. İki yıl önce aile hekimliğine gelmiş. Mesai saatlerinde içeride duruyor. Sonra dışarıya çıkıyor diğerleri gibi.
Önceleri dışarda olmayı severmiş. Havalar soğuyunca dışardan içeriyi izlemekten vaz geçmiş, içeride yaşamayı tercih etmiş. Soğukta dışarıda yaşamanın ne kadar zor olduğunu o da yaşadıklarıyla deneyimlemiş. Sokak hayatını bildiğinden temkinli.
Gözü tok bir kediye benziyor. Gölge ile aralarında gizli bir rekabet olduğu belli. Gölge onun odada olmasına yeni alışmış. Bir yerde kendini kabul ettirmenin ne kadar zor olduğunu o da yaşamış. Gölge hala onu kıskanıyor. Zaman zaman da bunu belli eden davranışları ortaya koyuyor. Ama o adı gibi Kara kuzu. Ne güzel adı var. Türcülük içermiyor. Dışlanmışlık duygusu yaratmıyor adı. Ötekileştirme içermiyor.
Kuzu gibi küçük, narin. Çevreye karşı meraklı ama ne başka odaları dolaşıyor ne de başka insanların yanına gidiyor. Mutlu olduğu yerde olması gereken yerde olmak ona iyi geliyor. İnsanlar gibi. Benim onu gördüğümde mesai yeni başlamıştı onun yemek saatiydi. Uyumuyordu. Ben on beş dakika içinde ayrıldım. O, mesai saatine kadar burada kalacaktı. Sonra sabaha kadar yeniden bu mekâna gelene kadar başka bir yerde geçici olarak konaklayacaktı. Bir döngüyü yaşıyordu, yaşayacaktı. Belki birkaç ay sonra yeniden karşılaşacaktık. O beni hatırlamayacak bile. Hayatında küçük bir nokta bile değilim. Oysa ben ona baktıkça başka zamanlara gideceğim. Geçmiş bir yolculuğa çıkacağım. Şimdide kısacak olsa da dünü yaşayacağım. Ah Kara kuzu ah!